Donnerstag, 18. September 2014

Mirë se erdhët në Webfaqen e Misionit në Luzern

Urojmë që përmes saj të plotësojmë nevojat Tuaja me informata të mjaftueshme mbi plan programet dhe aktivitetet nga Misioni. Përndryshe, mund të na kontaktoni. Mirëpresim përgjigjet dhe komunikimin me Ju!


Njoftim: Vizita e Papës në Shqipëri është një rast historik për popullin tonë. Ju njoftojmë se bashkë me një grup besimtarësh nga Misioni ynë, do të shtegtojmë në Shqipëri prej 19 deri më 22 shtator 2014. Me këtë rast do të marrim pjesë edhe në meshën e udhëhequr nga Ati Shenjtë në Tiranë. Pra, të dielën, më 21 shtator 2014, anulohen meshët në gjuhën shqipe në Goldau dhe Sursee. Sigurisht që mund të merrni pjesë në meshët nëpër famullitë tuaja, ne, ju falënderojmë për mirëkuptimin tuaj.

Papa Françesku në Shqipëri


për të përforcuar në fe Kishën e për të inkurajuar vendin e vuajtur nga ideologjitë e së kaluarës

“Me kënaqësi ju njoftoj se, duke pranuar ftesën e Ipeshkvijve dhe të Autoriteteve shtetërore të Shqipërisë, dëshiroj të shkoj në Tiranë, të diel, më 21 shtatorin e ardhshëm. Me këtë shtegtim të shkurtër dua të përforcoj në fe Kishën e Shqipërisë dhe t’i dëshmoj ikurajimin tim një vendi, që vuajti gjatë, si pasojë e ideologjive të së kaluarës”.
Ky, sihariqi! Njoftim historik, që e dha vetë Papa sot, në lutjen e Engjëllit të Tënzot, në Sheshin e Shën Pjetrit; hap i parë i shtegtimit shqiptar të Françeskut, Papa i dytë që do të shkelë në trojet shqiptare, pas një Shenjti: Gjon Palit II, më 25 prill 1993.
Kujtojmë se ky është shtegtimi i parë i Papës Françesku në një vend evropian e ballkanik: ndërmjet sa e sa vendeve, që e kanë ftuar e vijojnë ta ftojnë, Papa Bergolio zgjodhi pikërisht trojet shqiptare, sepse, siç e thekson ai vetë në njoftimin e sotëm, ndër më të vuajturat e edhe ndër më të mbruajturat me gjak martirësh, që dhanë jetën për fe, për liri, për demokraci, për bashkëjetesë shembullore paqësore.

Programi i vizitës apostolike të Papës Françesku në Shqipëri

Paraqitet programi i vizitës apostolike të Papës Françesku në Shqipëri. Salla e Shtypit e Vatikanit, por edhe Konferenca Ipeshkvnore e Shqipërisë, me një konferencë për shtyp, në selinë e kryeipeshkvisë së Tiranës, sot në orën 12, njoftuan etapat e udhëtimit të Atit të Shenjtë, i cili më 21 shtator, do të shkojë për vizitë njëditore në Tiranë.

Ja detajet:

07.30 Nisja me avion nga aeroporti Roma-Fiumicino për në Tiranë.

09.00 Mbërritja në aeroportin ndërkombëtar “Nënë Tereza” të Tiranës. Pritja zyrtare nga ana e kryeministrit Edi Rama.

09.30 CEREMONIA E MIRËSEARDHJES në oborrin e Pallatit Presidencial. Vizitë kortezie Presidentit të Republikës në Studion e Gjelbërt të Pallatit Presidencial.

10.00 TAKIMI ME AUTORITETET në Sallonin e pritjes së Pallatit Presidencial. Fjala e Atit të Shenjtë.

11.00 MESHA E SHENJTË në sheshin Nënë Tereza. Homelia e Atit të Shenjtë. LUTJA E ENGJËLLIT TË TËNZOT. Fjala e Atit të Shenjtë.

13.30 Takim e drekë me ipeshkvijtë shqiptarë dhe me shpurën papnore në Nunciaturën Apostolike.

16.00 TAKIM ME KRERËT E FEVE TË TJERA DHE TË BASHKËSIVE TË TJERA TË KRISHTERA në Universitetin Katolik “Zoja e Këshillit të Mirë”. Fjala e Atit të Shenjtë.

17.00 KREMTIMI I MBRËMËSORES, me MESHTARË, RREGULLTARE, RREGULLTARË, SEMINARISTË dhe me LËVIZJET E LAIKËVE në Katerdalen e Tiranës. Fjala e Atit të Shenjtë.

18.30 TAKIM ME FËMIJËT E QENDRËS BETANIA dhe me një përfaqësi njerëzish të ndihmuar nga qendrat e tjera bamirëse të Shqipërisë në kishën e Qendrës Betania. Fjala e Atit të Shenjtë.

19.45 CEREMONIA E LAMTUMIRËS në aeroportin ndërkombëtar “Nënë Tereza” të Tiranës.

20.00 Nisja me avion nga Tirana për në aeroportin Roma-Ciampino.

21.30 Mbërritja në aeroportin Roma-Ciampino.

Radio Vatikani

 

 


 

 Mbaje në mend: puna e dashurisë, është puna e paqes. Dashuria fillon në familje.

Përvjetori i lindjes së të Lumturës Nënë Tereza

Anjeze Gonxhe Bojaxhiu e njohur si Nënë Tereza lindi në Shkup më 26 gusht të vitit 1910 dhe vdiq më 5 shtator 1997 në Kalkuta të Indisë. Një ditë pas lindjes u pagëzua në kishën e Zemrës së Krishtit nga famullitari i atëhershëm Dom Zef Ramaj, ditë të cilën ajo e llogariste si datëlindjen e saj. Gonxhja ishte fëmija i tretë i Kolë Bojaxhiut (Nikollë Bojaxhiu) me origjinë nga Mirdita dhe e Drande Bojaxhiu (mbiemri i vajzërisë Barnaj) nga Novosella e Gjakovës. Kola dhe Drandja kishin 5 fëmijë, dy u vdiqën në fëmijërinë e hershme. Frikë të madhe kishte nënë Drandja mos Gonxhja i vdiste menjëherë pas lindjes, sepse me trup dhe shëndet dukej fort e dobët. Gonxhja kishte një vëlla dhe një motër. Vëllai quhej Lazër Bojaxhiu, i cili studioi në Graz të Austrisë në Akademinë Ushtarake, por për shkaqe politike emigroi qysh herët në Itali. Kurse motra quhej Age Bojaxhiu. Babai i saj merrej me tregti dhe mblidhte në shtëpinë e tij artistë dhe patriotë shqiptarë. Pasionet e rinisë së Gonxhes ishin tre: të bëhej mësuese, të shkruante e recitonte poezi dhe të kompozonte e të luante muzikë. Emrin “Tereza” e mori kur ishte 18 vjeçe dhe u dorëzua murgeshë. Nënë Tereza u largua më 26 shtator 1928 nga Shkupi në drejtim të Dublinit, Irlandë. Prej kësaj dite, nënë, bijë e motër nuk do të shiheshin më kurrë. Më 12 shtator 1928, Gonxhja kishte shkruar këtë letër drejtuar tezes së saj:
“Shkup 12. 09. 1928. E dashura Teze Lisë! Më 26 të këtij muaji po nisem prej Shkupit. S’po mund mos me ju shkrue dy tri rreshta për juve. Lamtumirë, e dëshiroj që Zoti t’ju nap gjithshka që ju dëshron zemna. Dua t’ju fal gjanat ma të përzemërta, Gonxhja”.
Ky ishte momenti kur ajo u nda përfundimisht me familjen dhe vetëm pas 30 vitesh, do të takohej me të vëllanë, Lazrin. Kurse nëna Drandja dhe motra Age, shkuan në atdhe, në Shqipëri,qysh para Luftës së Dytë Botërore. Nënë Tereza u vendos në Kalkuta (Indi) ku fillimisht u bë mësuese dhe shumë shpejt drejtore e shkollës së vajzave. “Nënë Tereza e Kalkutës” u quajt kur themeloi urdhërin “Misionaret e Dashurisë” (1951) për t’u shërbyer më të varfërve dhe më të pashpresëve të Kalkutës, Indisë dhe gjithë botës. Në vitin 1979, kur mori çmimin Nobel për Paqe, e gjithë bota mësoi se Nënë Tereza ishte shqiptare. Haste vështirësi për të folur rrjedhshëm shqipen pas një largimi prej 70 vjetësh dhe qëndrimi në ambiente joshqiptare, por ajo kurrë nuk e ka mohuar origjinën e saj shqiptare. Shkrimet e saj në shqip janë letrat e rinisë dhe më pas me familjen në shqip, përshëndetje në shqip popullit shqiptar pas fitimit të çmimit Nobel më 1979 dhe lutja në shqip transmetuar nga Zëri i Amerikës me 17 Qershor 1978. Në çastin e marrjes së Çmimit Nobel më 1979, një nga klerikët që merrte pjesë në sallë e pyeti Nënë Terezen se nga ishte. Ajo deklaroi: “Kam lindur në Shkup, jam shkolluar në Londër, jetoj në Kalkutë dhe punoj për të gjithë njerëzit e varfër në Botë. Atdheu im është një vend i vogël me emrin Shqipëri”. Shqiptarja trupvogël ishte kthyer në një legjendë të gjallë. Ajo ishte nënë kujdestare e 7,500 fëmijëve në 60 shkolla, ishte nënë që mjekonte 960,000 të sëmurë në 213 dispanseri, ishte e vetmja në botë që trajtonte 47,000 viktima të lebrozës në 54 klinika, kujdesej për 3,400 pleq të braktisur e të lënë rrugëve, në 20 shtëpi pleqsh, kishte birësuar 160 fëmijë ilegjitimë e bonjakë. Këto janë shifrat e mesit të viteve ’80. Deri sa Nënë Tereza ishte gjallë dhe sot e kësaj dite shifrat kanë ndryshuar shumë.
Nënë Tereza u bë kultura më e lartë ndërlidhëse e njohjes së shqiptarëve në botë. Bill Clinton ka thënë botërisht në qershor 2002: “Nënë Tereza, ishte e para Ajo që më bëri ta dua kombin shqiptar. Dhe tani ndihem shumë krenar që plotësova një detyrë morale ndaj saj dhe ndaj vlerave të lirisë”. Por origjina shqiptare nuk duhet absolutizuar. Duke qenë shqiptare Nënë Tereza nuk i përket vetëm Shqipërisë, guacka etnike do ta kufizonte personalitetin e saj. Gonxhja u bë qytetarja e botës, e popujve, feve dhe e qytetërimeve. Në vitin 1950, ajo themeloi urdhrin e saj të murgeshave, të quajtur Misionaret e Bamirësisë, që i shërbejne tërësisht të varfërve. Shqiptarja trupvogël ishte kthyer në një legjendë të gjallë. Vetëm sipas të dhënave të vitit 1980, ajo ishte kujdestare e 7 500 fëmijëve në 60 shkolla, mjekonte 960 000 të sëmurë në 213 spitale, ishte e vetmja në botë që trajtonte 47 000 viktima të lebrozës në 54 klinika, kujdesej per 3 400 pleq të braktisur e të lënë rrugëve në 20 shtëpi pleqsh dhe kishte birësuar 160 femijë jetimë.
Ndër titujt që i janë dhënë Nënë Terezës përmenden: Pamada Shir; Gjoni XXIII për Paqe, të cilën ia dorezoi personalisht Papa Pali VI; Samaritani i Mirë, ne Boston; Shperblimi Ndërkombëtar John Kennedy, në Washington; Nëna e të Gjitha Nënave, Balzan; Çmimi Nobel për Paqen; Medalja e Lirisë, shpërblimi më i lartë amerikan; Medalja e Paqes, shpërblimi më i lartë i Rusisë, etj.

Gjithë jeta dhe vepra e Nënë Terezës është dëshmi e gëzimit që buron nga dashuria, e madhështisë dhe e dinjitetit të çdo njeriu, e vlerës së gjërave të vogla të bëra me besnikëri e me dashuri, e sidomos, e vlerës së pakrahasueshme të miqësisë me Zotin. Por duhet theksuar edhe një virtyt tjetër heroik i kësaj gruaje të madhe, i cili u bë i njohur vetëm pas vdekjes së saj. E fshehur nga sytë e të gjithëve, e fshehur deri nga ata që i qëndruan më pranë, jeta e saj e brendshme u vu në provë: pati përshtypjen e dhimbshme e të vazhdueshme se ishte ndarë nga Zoti, madje se ai e kishte braktisur, ndërsa në shpirt i rritej gjithnjë e më tepër dëshira për ta pasur pranë. Atë që po provonte e quajti “errësirë”. “Nata e dhimbshme” e shpirtit të saj, e cila nisi në kohën kur sapo kishte filluar apostullimin mes të varfërve e që vijoi gjatë gjithë jetës, e çoi Nënë Terezën në një bashkim edhe më të thellë me Zotin. Përmes errësirës, mori pjesë mistikisht në etjen e Krishtit, në dëshirën e tij të dhimbshme e të zjarrtë për dashuri, duke u njësuar me mjerimin e të varfërve.

Home   |   Mesha e Shenjtë   |   Programi mujor   |   Lutjet themelore   |   Sakramentet   |   Bibla Online   |   Galeria   |   Lidhje   |   Kontakt   |   Download
Copyright © 2014 Misioni Katolik Shqiptar